Hoe ik mijn vooroordelen over (zorg)ondernemers leerde kennen<\/p>\n\n\n\n
Ik stap uit de trein op het station van Stockton-on-Tees. Het is 2011 en ik werk voor Lancaster University aan een project over duurzame verwarmingstechnologie\u00ebn in verpleeghuizen. Anno 2026 zijn we gewend aan warmtepompen, WTW installaties en HR++ glas. Destijds was dat beduidend minder het geval en verpleeghuizen waren helemaal niet bezig met duurzaamheid, maar \u2013 hopelijk \u2013 met goed zorgen. Met heel veel moeite heb ik een paar verpleeghuizen gevonden die duurzame maatregelen genomen hadden \u00e9n een onderzoeker naar binnen durven te laten. Een van die verpleeghuizen staat in Stockton-on-Tees, feitelijk een buitenwijk van Middlesbrough en bepaald niet het best bedeelde deel van Engeland. Ik heb een afspraak met John*, de eigenaar van een commercieel verpleeghuis in Stockton.<\/p>\n\n\n\n
De zorgmarkt in Groot Brittanni\u00eb was toen en is nu nog anders dan in Nederland. Er zijn zowel zorgorganisaties actief die lijken op de organisaties die wij in Nederland kennen, maar er zijn ook (veel meer dan in Nederland) private aanbieders op de markt actief. Soms zijn dat ketens die hoogwaardige zorg leveren tegen een fors maandelijks bedrag, maar er zijn ook kleinere aanbieders actief. Destijds waren er een aantal schandalen geweest over ondermaatse zorg bij deze kleinere private aanbieders. Ik ben me er die dag heel erg van bewust dat ik naar zo een kleinere aanbieder ga. Op de website ziet het er allemaal fantastisch uit, natuurlijk, maar wat ga ik vandaag meemaken?<\/p>\n\n\n\n
John heeft aangeboden me af te halen van het station. Dat is makkelijker voor mij, zegt hij. Ik stap uit de trein en zie een wat gezette man van rond de 50 staan. Hij heeft mooie kleren aan en draagt een gouden ketting en een gouden horloge. We stappen in zijn Range Rover Evoque, waar hij zich voor verontschuldigd. Zijn eigen, grotere, auto staat vandaag bij de garage. Deze is van zijn vrouw. John is een hartelijke goedlachse man die meteen begint te vertellen. De ketting en de horloge komen uit de tijd dat hij juwelier was. Dat was voordat hij in de houthandel zat. Daar is hij mee gestopt. Nu heeft hij een verpleeghuis. De gedachte gaat door mijn hoofd: zit ik hier in de auto met een van die mensen die grof geld verdiend aan kwetsbare ouderen?<\/p>\n\n\n\n
We arriveren bij het verpleeghuis. Ik doe een uitgebreid interview met John en zijn vrouw en ze vertellen me alles over hoe ze dit verpleeghuis begonnen zijn. Ze hebben het gebouw nieuw laten neerzetten naar de hoogste standaarden qua duurzaamheid. Het gebouw is schoon, licht, warm en netjes. Het personeel doet ogenschijnlijk rustig zijn werk. Op een gegeven moment maken we een ronde door het gebouw. Dat duurt een tijd omdat John onderweg veel bewoners tegenkomt. Op zijn joviale manier maakt hij met iedereen een praatje. Aan de reactie van de bewoners kan ik merken dat dat normaal is. Iedereen kent John en John kent hen allemaal bij naam. Hij weet wat er speelt in hun levens en als er een vraag komt over een lampje dat stuk is beloofd John de conci\u00ebrge langs te sturen. <\/p>\n\n\n\n
Terug in Johns kantoor legt hij uit dat doordat dit een nieuw gebouw is dat effici\u00ebnt is ingericht en zeer duurzaam is ze er in slagen om de kosten laag te houden. Ze leveren hun zorg tegen het tarief dat de gemeente ervoor kan betalen. Dus geen extra maandelijkse kosten voor de bewoners; dat vindt John ook niet okay in een gemeenschap waar de meeste mensen het niet heel breed hebben. Ik check later op de website of dit allemaal klopt en inderdaad de bewoners hoeven hier niet bij te betalen. <\/p>\n\n\n\n
Ik kan de hele dag praten met wie ik wil; bewoners, zorgpersoneel, technici. Het beeld dat John schetste blijft overeind. Aan het eind van de dag brengt John me weer naar het station. Voor we vertrekken ziet John de conci\u00ebrge voorbij komen. Hij vraagt hem om vandaag nog even dat lampje te repareren.<\/p>\n\n\n\n
In de trein terug naar Lancaster kijk ik naar buiten en denk na over mijn dag. Ik heb wat geleerd vandaag. Ik was geprimed door de studies die ik ken over de problemen in de ouderenzorg. Ik was geprimed door de mediaverhalen over misstanden in de Britse zorgsector. Ik zag de gouden kettingen en de Range Rover. Ik zag een ondernemer; iemand die juwelier en houthandelaar was geweest en nou zorgondernemer. En ik trok een conclusie. Maar John was niet de ondernemer die rijk wil worden over de rug van kansarme mensen. In tegendeel. Je denkt natuurlijk dat je geen vooroordelen hebt, maar ik had ze dus wel. John leerde mij een les die mij in mijn onderzoekscarri\u00e8re en mijn leven altijd is bijgebleven. Thanks John! <\/p>\n\n\n\n
* De naam John is fictief<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een blogpost over hoe ik mijn vooroordelen over (zorg)ondernemers leerde kennen.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":1634,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"inline_featured_image":false,"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[44,46,26,17,45,43,19,47],"class_list":["post-1650","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-publicaties","tag-engeland","tag-ondernemerschap","tag-ouderen","tag-technologie","tag-verenigd-koninkrijk","tag-vooroordelen","tag-zorg","tag-zorgondernemer"],"yoast_head":"\n